Biuletyn Miejski

Biuletyn Miejski

Honorowy i zasłużeni 2019

Do Biura Rady Miasta Poznania trafiły projekty uchwał w sprawie przyznania tegorocznych honorowych tytułów Miasta Poznania. Honorowe Obywatelstwo Miasta Poznania ma w tym roku otrzymać Andrzej Wituski, a tytuły Zasłużonych dla Miasta Poznania: Izabella Gustowska, Leonard Szymański, Juliusz Kubel, Marek Rezler oraz Aeroklub Poznański im. Wandy Modlibowskiej.

Andrzej Wituski w swoim gabinecie w siedzibie Towarzystwa Muzycznego im. H. Wieniawskiego (08.05.2016), źródło: wieniawski-competition.com
Andrzej Wituski w swoim gabinecie w siedzibie Towarzystwa Muzycznego im. H. Wieniawskiego (08.05.2016), źródło: wieniawski-competition.com

Andrzej Wituski urodził się 23 lutego 1932 roku w Poznaniu. Pochodzi z rodziny od pokoleń związanej ze stolicą Wielkopolski. Ukończył w roku 1952 gimnazjum imienia Ignacego Jana Paderewskiego Poznaniu. W roku 1956 uzyskał tytuł magistra Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu.
Z Urzędem Miasta Poznania związany był od roku 1971 gdzie początkowo kierował Wydziałem Handlu, Przemysłu i Usług. W latach 1973-1982 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Prezydium Rady Narodowej oraz wiceprezydenta miasta. W latach 1982 - 1990 pełnił funkcję prezydenta miasta Poznania.
Do najważniejszych przedsięwzięć Andrzeja Wituskiego należy wymienić inicjatywę powołania do życia w Poznaniu Polskiego Teatru Tańca i orkiestry Amadeus. Dzięki jego skutecznym staraniom dyrekcję Teatru Nowego objęła Izabela Cywińska. Był inicjatorem powołania Muzeum Literackiego imienia Henryka Sienkiewicza. Jego staraniom zawdzięczamy również powstanie Pracowni-Muzeum Józefa Ignacego Kraszewskiego oraz Mieszkania-Pracowni Kazimiery Iłłakowiczówny. Andrzej Wituski podjął również starania o odnowienie i uporządkowanie Cmentarza Zasłużonych Wielkopolan. Przeniósł na cmentarz groby marszałka Sejmu i Senatu Wojciecha Trąmpczyńskiego, naczelnego dowódcy powstania wielkopolskiego generała Stanisława Taczaka i odnowił nagrobek Hipolita Cegielskiego. Wsparł wydanie monumentalnej pracy "Dzieje Poznania" pod redakcją Jerzego Topolskiego i Lecha Trzeciakowskiego. Na odrębną uwagę zasługują starania zmierzające do restytucji Liceum św. Marii Magdaleny.
Do najważniejszych decyzji o charakterze gospodarczym i infrastrukturalnym należy przede wszystkim budowa Poznańskiego Szybkiego Tramwaju oraz kompleksu Jeziora Maltańskiego. Na uwagę zasługuje również nawiązanie w 1979 r. partnerskich relacji Poznania z Hanowerem. Wieloletnia, niezwykle owocna współpraca pomiędzy naszymi miastami była po części możliwa dzięki osobistym relacjom i przyjaźni jaka się nawiązała pomiędzy nadburmistrzem Hanoweru dr Herbertem Schmalstiegiem i Andrzejem Wituskim.
Ważnym polem działalności jest współpraca z Towarzystwem Muzycznym im Henryka Wieniawskiego. Pełnił funkcję prezesa Towarzystwa przez 10 lat, od 1977 r. przewodniczył Komitetom Organizacyjnym Międzynarodowych Konkursów Skrzypcowych; w 2001, 2006 i 2011 r. był dyrektorem Konkursów - Skrzypcowego i Lutniczego.

Izabella Gustowska urodziła się w Poznaniu w 1948 roku. Ukończyła Liceum Plastyczne im. Piotra Potworowskiego, później studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny).
Była członkinią grupy Od Nowa (1970-78), która wykonywała działania parateatralne w przestrzeni, natomiast od roku 1979 do 1992 prowadziła poznańską Galerię ON. Także w tym czasie rozwijała swoją karierę akademicką, pełniąc funkcję prorektora ds. nauczania w latach 1987-1990. W 1999 roku otrzymała Nagrodę Artystyczną Miasta Poznania. W większości prac artystka korzysta z różnych rodzajów mediów. Pionierskim osiągnięciem w jej życiorysie należy nazwać stworzenie w 2002 roku na poznańskiej ASP wraz z gronem wykładowców pierwszej w Polsce Katedry Intermediów.
Twórczość Gustowskiej prezentowana była na wielu wystawach indywidualnych w kraju i za granicą. Artystka pokazywała swoje prace także w ramach wystaw zbiorowych. Działalność Gustowskiej zarówno w sferze twórczości własnej, a także w sferze pedagogicznej, kreuje od lat wizerunek Poznania jako miasta przyjaznego sztuce i młodym artystom, a także doskonałego pola do pracy i eksperymentów nad nowymi formami sztuki. 

Leonard Szymański urodził się 18 czerwca 1939 roku w Poznaniu. Od 1980 r. rozpoczął aktywną działalność w Niezależnym Samorządnym Związku Zawodowym "Solidarność". Był współorganizatorem wolnych związków zawodowych w Regionie Wielkopolska, wiceprzewodniczącym Zakładowego Komitetu Założycielskiego w "Wiepofamie".
Od kwietnia 1981 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Obchodów Czerwca 56 roku. Był także delegatem na pierwszy Krajowy Zjazd "Solidarności" w Gdańsku Oliwie.
Po wprowadzeniu stanu wojennego działał w podziemnych strukturach "Solidarności" koncentrując się na pomocy ogniwom związkowym w małych ośrodkach oraz pomocy dla internowanych, więzionych i ich rodzin.  Aresztowany w maju 1983 roku, został zwolniony z więzienia w wyniku interwencji księdza Prymasa Józefa Glempa. W latach 1981-1989 organizował w poznańskich kościołach, m.in. w katedrze poznańskiej, u oo. dominikanów, w kościele Matki Boskiej Bolesnej, msze za Ojczyznę.
W wyborach 4 czerwca 1989 r. uzyskał mandat posła na Sejm X kadencji jako kandydat bezpartyjny z poparciem Komitetu Obywatelskiego. W 2012 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Juliusz Kubel, regionalista, znawca i popularyzator poznańskiej gwary, radiowiec, autor słuchowisk, opowiadań, wierszy, tekstów piosenek i niezliczonej ilości felietonów, radny miejski.
Od 1968 do 1990 roku pracował w Regionalnej Rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu. Był publicystą "Gazety Poznańskiej". Jego zawodowa aktywność to przede wszystkim praca literacka (słuchowiskowa, prozatorska i poetycka), publicystyczna, wykłady w niepublicznych szkołach wyższych z dziedziny dziennikarstwa i dramatu radiowego, prace analityczne dotyczące rynku radiowego oraz występy estradowe związane z popularyzacją poznańskiej gwary. Z nią też wiąże się ogromna część jego bardzo bogatej twórczości artystycznej. Są to teksty piosenek, wiersze, no i przede wszystkim niezliczona ilość gwarowych monologów radiowych. W ostatnich latach Juliusz Kubel sięgnął po gwarę poznańską w niezwykle nowatorski sposób. Napisał gwarą dla Teatru Muzycznego w Poznaniu libretto operetkowe "Wesele Figlary" i przełożył na język gwarowy "Małego Księcia" Antoine de Saint-Exupéry'ego oraz "Kubusia Puchatka" Alana Milne.
Aktywności literackiej i popularyzatorskiej Juliusza Kubla zawsze towarzyszyła aktywność społeczna. W latach 1980-1981 był współzałożycielem zakładowej Solidarności w poznańskim ośrodku Radia i Telewizji i członkiem Komitetu Porozumiewawczego Środowisk Twórczych, a po roku 1989 między innymi prezesem poznańskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, radnym miejskim dwóch kadencji, członkiem rad programowych Centrum Sztuki Dziecka, Centrum Kultury Zamek i Teatru Muzycznego.

dr Marek Rezler jest historykiem wojskowości oraz dziejów Poznania i Wielkopolski XIX i XX wieku. Urodził się 31 lipca 1948 r. w Gorzowie Wielkopolskim. Od roku 1966, w którym przyjechał do Poznania na studia, związał się emocjonalnie z naszym miastem podejmując badania historyczne i działalność popularyzatorską i edukacyjną.
Napisał ponad 20 książek i 200 artykułów, w tym znaczące dla upowszechniania tradycji pracy organicznej biografie Emilii Sczanieckiej i Hipolita Cegielskiego, a także zarysy biograficzne Jana Henryka Dąbrowskiego, Piotra Wawrzyniaka, Karola Marcinkowskiego i dowódców 15 Pułku Ułanów Poznańskich.
Jest autorem 1400 tekstów publicystycznych, wziął udział w 850 audycjach radiowych i telewizyjnych. Publikuje też artykuły w prasie lokalnej i ogólnopolskiej. Zajmuje się popularyzacją dziejów Poznania i regionu w Wielkopolskiej Telewizji Kablowej i Ratajskiej Telewizji Kablowej. Prowadzi na ten temat prelekcje i wykłady publiczne, w tym od ponad dwudziestu lat comiesięczne wykłady na temat dziejów Poznania organizowane przez Towarzystwo Miłośników Miasta Poznania w salach Urzędu Miasta. Wzięło w nich udział już ok. dziesięciu tysięcy osób.

Aeroklub Poznański im. Wandy Modlibowskiej jest pierwszym polskim aeroklubem i historycznym spadkobiercą organizacji lotniczych działających w Poznaniu od 1919 roku: Aeroklubu Polskiego założonego w roku 1919, Związku Lotników Polskich (lata 1922-1928), Wielkopolskiego Klubu Lotników (1928-1931), Poznańskiego Aeroklubu Akademickiego (1928-1931), Aeroklubu Poznańskiego (lata 1931-1939), oraz reaktywowanego po wojnie w roku 1945 Aeroklubu Poznańskiego.
Aeroklub Polski w Poznaniu powstał w dniu 30.10.1919 z inicjatywy członków redakcji pierwszego polskiego czasopisma lotniczego ,,Polska Flota Napowietrzna" wychodzącego w Poznaniu. Pierwszym prezesem aeroklubu wybrany został prezydent miasta Poznania Jarogniew Drwęski.

AKTUALIZACJA

Komisja Kultury i Nauki pozytywnie zaopiniowała wszystkie projekty uchwał. W przypadku kandydatury Andrzeja Wituskiego, radni PiS w większość głosowali przeciwko lub wstrzymali się od głosu. Być może już podczas najbliższej sesji 14 maja Rady Miasta projekty będą uchwalane. Wręczenie honorowych i zasłużonych tytułów odbywa się zawsze 29 czerwca w dniu Święta Miasta. 

oprac. mat.