Przed stu laty trwale zmieniło się architektoniczne oblicze Poznania. Mimo, iż jesteśmy dziś świadkami nieprzerwanej ewolucji miasta, a dynamika rozwoju jego materialnej tkanki znajduje wyraz w coraz to nowych realizacjach, obecność (śladów) dawnego budownictwa  w przestrzeni miejskiej stała się dla nas oczywista i bezsprzeczna.  

W  kalendarium poznańskim, pośród dat znaczących z punktu widzenia rozwoju wielkopolskiej stolicy, widnieje 20 sierpnia 1910 r: data -  symbol zmian, których następstwa objęły swoim zasięgiem, obok architektury, wiele innych dziedzin. 

20 sierpnia 1910 r. nastąpiło oficjalne otwarcie nowej rezydencji cesarskiej, a na uroczystość tę przybył do Poznania cesarz Wilhelm II wraz z rodziną. Budowę zamku w centrum miasta postrzegano jako manifest potęgi pruskiego panowania.  Zamek stanowił serce Dzielnicy Zamkowej,  zwanej też zamiennie -  Forum Cesarskim. Dzielnicę tworzyły poza zamkiem - budynek Teatru Miejskiego (obecnie: Teatr Wielki), Królewskiej Komisji Osiedleńczej (Collegium Maius), Akademii Królewskiej (Collegium Minus), Banku Spółdzielczego Raiffeisena (Collegium Iuridicum), Ziemstwa Kredytowego i Dyrekcji Poczty (budynek poczty i banku), Domu Ewangelickiego (Akademia Muzyczna) oraz Dworzec Cesarski (Dworzec Letni). Także dzisiaj zespół tych obiektów, mimo wzajemnego zróżnicowania architektonicznego, zwraca uwagę swoją formą i wyróżnia się w  przestrzeni Poznania.