Choroba Alzheimera to neurodegeneracyjne schorzenie mózgu - polega na tym, że odkładają się w nim białka o nieprawidłowej strukturze. W efekcie zmniejsza się liczba komórek nerwowych, a chorzy cierpią na postępujące zaburzenia pamięci. Z czasem choroba powoduje zachowania, które uniemożliwiają im codzienne funkcjonowanie.
Dlatego od 1999 roku 21 września obchodzony jest Światowy Dzień Choroby Alzheimera. Jego celem jest podniesienie świadomości i wiedzy o tej chorobie, a przy tym zwalczanie jej stygmatyzacji.
Miasto Poznań wspiera chorych oraz ich bliskich - współfinansuje Ośrodek Geriatryczno-Gerontologiczny dla osób z chorobą Alzheimera i innymi zaburzeniami otępiennymi oraz specjalistyczne konsultacje. Wśród zleconych przez Miasto działań jest również prowadzenie Ośrodka Adaptacyjno - Rehabilitacyjnego dla Osób z Chorobą Alzheimera i Innymi Zespołami Otępiennymi, a także prowadzenie Środowiskowego Domu Samopomocy "Na piętrze" dla osób, u których występują zespoły otępienne.
To nie zawsze kwestia wieku
Choroba Alzheimera może rozwijać się długo, zanim da widoczne objawy. Najczęściej diagnozowana jest u osób starszych. Naukowcy nie są do końca pewni, dlaczego jedni chorują, a inni nie - wiadomo jednak, że na na rozwój choroby mają wpływ zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe.
W pierwszym stadium choroby objawy łatwo przeoczyć. To na przykład pozostawianie rzeczy w niewłaściwych miejscach, częstsze niż zazwyczaj szukanie kluczy czy okularów, a także powtarzanie pytań i uwag. Chorzy mogą mieć problemy z opowiedzeniem do końca jakiejś historii, czasem też tracą zainteresowanie lubianymi wcześniej czynnościami, mogą mieć zaburzenia snu i depresję.
W drugim stadium pojawiają się zaburzenia pamięci, zarówno krótko- jak i długotrwałej. Chorzy mają problemy z przypominaniem sobie odpowiednich słów, gubią wątek w trakcie rozmowy. Mogą mieć problemy z orientacją w otoczeniu, być drażliwi, czasem nawet agresywni. Na trzecim etapie choroby osoby, które na nią cierpią, nie są już zdolne do samodzielnego życia. Najczęściej nie rozpoznają bliskich, nie orientują się w czasie, często nie mówią.
Jeśli ktoś zauważa u siebie któreś z powyższych objawów, warto, by zwrócił się do lekarza rodzinnego. Po przeprowadzeniu wstępnej diagnostyki można otrzymać skierowanie do specjalisty - np. neurologa, geriatry, psychiatry. Odpowiednie leczenie może opóźnić rozwój choroby.
AW