Na początku XX w. zmieniono całkowicie architektoniczny obraz Poznania

Przez cały XIX w. władze niemieckie utrzymywały militarny charakter Poznania. Miasto było nie tylko twierdzą, ale i prowincjonalnym ośrodkiem administracyjno-kulturalnym, co nie przyczyniało się do jego urbanistycznego rozwoju. Dopiero na początku XX w. wskutek zmian w technice wojennej i degradacji znaczenia fortyfikacji, a także podjętych decyzji administracyjnych, dotyczących powiększenia jego obszaru, pojawiły się nowe perspektywy. Pojawiającą się możliwość, by stworzyć z Poznania ważny ośrodek kultury niemieckiej na wschodzie, a zarazem miasto eleganckie, pełne zieleni i światła wykorzystali jego gospodarze, zwłaszcza energiczny burmistrz Richard Witting, zmieniając prawie całkowicie architektoniczny obraz Poznania. Najważniejszym przedsięwzięciem na początku XX w. było zagospodarowanie pasa fortecznego okalającego miasto. Tereny te przeznaczono przede wszystkim na budowę tzw. dzielnicy zamkowej, w której miało znaleźć się miejsce na założenia parkowe oraz całe kompleksy wielkich, reprezentacyjnych gmachów państwowych.