1. Konstytucja RP z 2.04.1997 r.

Staje w obronie praw i wolności osób niepełnosprawnych w Polsce. Określa zasady, jakimi powinny kierować się: władza ustawodawcza, wykonawcza i samorządy terytorialne działające na rzecz środowiska osób z niepełną sprawnością.

2. Karta Praw Osób Niepełnosprawnych z 1.08.1997 r.

Dokument uchwalony przez Sejm RP, w którym uznaje się prawo osób niepełnosprawnych do niezależnego, samodzielnego, aktywnego życia. Jest jednym z podstawowych dokumentów dot. osób niepełnosprawnych. Nie jest źródłem prawa, nie gwarantuje konkretnych uprawnień. Wskazuje najważniejsze obszary, w których należy podjąć działania w celu stworzenia warunków przyjaznych i dostosowanych do ograniczeń, jakie niesie niepełna sprawność.

3. Konwencja o Prawach Dziecka, przyjęta przez Zgromadzenie ONZ z 2.10.1989 r.

Jest podstawą wszelkich uregulowań dot. praw dziecka i ucznia oraz spraw zw. z kształceniem i wychowaniem dzieci i młodzieży. "Państwa - Strony niniejszej konwencji uważają, że zgodnie z zasadami zawartymi w Karcie Narodów Zjednoczonych uznanie wrodzonej godności oraz równych i niezbywalnych praw wszystkich członków rodziny ludzkiej jest podstawą wolności, sprawiedliwości oraz pokoju na świecie, (...) przypominają, że w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka podkreśla się, iż dzieci mają prawo do szczególnej troski i pomocy, (...) uznają prawo dziecka do nauki i stopniowego realizowania tego prawa na zasadzie równych szans."

4. Ustawa z 7.09.1991 r. o systemie oświaty (DzU nr 67, poz. 329 ze zm.)

Jest podstawowym aktem prawnym regulującym kształcenie dzieci i młodzieży niepełnosprawnej w Polsce. Według ustawy i odpowiednich aktów wykonawczych dziecko niepełnosprawne, posiadające specjalne potrzeby edukacyjne ma prawo do:

  • pobierania nauki we wszystkich typach szkół zgodnie z indywidualnymi predyspozycjami, potrzebami rozwojowymi oraz edukacyjnymi
  • dostosowania wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb ucznia, w sytuacji, gdy poradnia psychologiczno-pedagogiczna lub inna poradnia specjalistyczna stwierdza u ucznia specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające sprostanie tym wymaganiom
  • do korzystania z pomocy psychologiczno-pedagogicznej i specjalnych form pracy dydaktycznej
  • korzystania z bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu na zajęcia do szkół podstawowych i gimnazjów lub specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych oraz specjalnych ośrodków wychowawczych dla dzieci i młodzieży, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodków umożliwiających dzieciom i młodzieży z głębokim upośledzeniem umysłowym realizację obowiązku szkolnego
  • do nieodpłatnego zakwaterowania w internacie specjalnego ośrodka szkolno-wychowawczego
  • do przystąpienia do sprawdzianu, egzaminu gimnazjalnego, egzaminu maturalnego bądź egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w warunkach i formie dostosowanych do indywidualnych potrzeb psychofizycznych ucznia
  • do dostosowania standardów wymagań egzaminacyjnych:
  1. Dla uczniów niewidomych i słabo widzących, niesłyszących i słabo słyszących - w przypadku sprawdzianu w szóstej klasie szkoły podstawowej i egzaminu gimnazjalnego.
  2. Dla osób niesłyszących z języka polskiego, języków obcych nowożytnych, historii i wiedzy o społeczeństwie - w przypadku egzaminu maturalnego
  • do zwolnienia z nauki drugiego języka obcego, w przypadku gdy dziecko ma wadę słuchu lub głęboką dysleksję rozwojową
  • do wydłużenia każdego etapu edukacyjnego przynajmniej o jeden rok
  • do odpowiedniego wyposażenia i oprzyrządowania stanowiska ucznia.

Ten artykuł ma więcej niż jedną stronę. Wybierz poniżej kolejną, żeby czytać dalej