Wydarzenia

To nie jest adaptacja, a dekompozycja.

Fragment ciała dramatu Cocteau. Oddech Sary Kane. Wspomnienie Almodóvara.

Ostatnia próba uratowania nie tyle miłości, ile sensu, który ta miłość miała

dać. Postać Cocteau przestaje być ofiarą, staje się demiurgiem.

Buduje własną narrację na gruzach relacji. Kreuje, do granic, nową formułę

siebie. W świecie bez prawdy i bez drugiego człowieka każda

iluzja może trwać wiecznie. Prawdy już dawno nie ma, zostają jedynie pomniki

możliwego.

Miłość nie istnieje, została tylko jej inscenizacja.

Kiedy zostajemy sami, to co pozostaje, to nie pustka, lecz nadmiar.

Myśli. Pragnień. Obrazów siebie.

Mówimy do nikogo i do wszystkich. Jakbyśmy udowadniali, że jeszcze tu

jesteśmy.

Może wytwarzając kreację, iluzję, kłamstwo, odzyskuje się władzę nad formą,

nad narracją, nad końcem. Może ciało bez organów jest jedynym ciałem

aktualnie zdolnym przetrwać. Może wyzbycie się prawdy na rzecz możliwości

wymyślenia siebie na nowo jest miarą

człowieczeństwa.

Wykonanie: Olimpia Ogrodowicz

Reżyseria: Julian Baranowski

materiały: STA

Zobacz www.studiosta.pl

• Wydarzenie bez barier: brak informacji

Baner

Pobierz baner (JPEG, 137,87 kB)