- Pani Aleksandro, w imieniu mieszkanek i mieszkańców Poznania składam najserdeczniejsze życzenia zdrowia, pogody ducha i wielu dobrych chwil w gronie najbliższych. Dziękujemy za Pani odwagę, wrażliwość i gotowość do niesienia pomocy innym - zarówno w dramatycznych wydarzeniach 1956 roku, jak i przez wszystkie kolejne lata - mówi Jacek Jaśkowiak, prezydent Poznania.
Aleksandra Banasiak to bohaterka poznańskiego, robotniczego zrywu - pielęgniarka ("siostra Awana"), która 28 czerwca 1956 roku pod kulami ratowała rannych mieszkańców miasta. Urodziła się w 1935 r. w Karsach. W Pile rozpoczęła kurs pielęgniarski, a w lutym 1952 r. podjęła pracę w Szpitalu Miejskim nr 2 w Poznaniu, przemianowanym później na Szpital Miejski im. Franciszka Raszei. Od 1956 r. była tam oddziałową.
28 czerwca 1956 r., gdy doszło w Poznaniu do wystąpień robotniczych, miała wolny dzień. Szła razem z siostrą na dworzec kolejowy, gdy natknęła się na robotniczy pochód do centrum. Dołączyła do niego. Po powrocie do szpitala (w którym mieszkała), usłyszała wołania o pomoc ze strony rannych manifestantów. Jako pierwsza - nie zważając na trwającą strzelaninę - wyszła na ulicę, by opatrywać potrzebujących. Sama również została wówczas lekko ranna.
We wrześniu 1956 r. została przesłuchana jako świadek w procesie uczestników Czerwca '56. Zgodnie z prawdą zeznała, że to funkcjonariusze bezpieki pierwsi zaczęli strzelać.
W połowie lat 90. przeszła na emeryturę. W 1992 r. została prezeską Stowarzyszenia "Poznański Czerwiec 56" (obecnie jest honorową przewodniczącą organizacji). W 2005 r. uhonorowano ją Medalem Florence Nightingale, przyznawanym zasłużonym pielęgniarkom z całego świata. W 50. rocznicę wydarzeń Poznańskiego Czerwca otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski. Natomiast w czerwcu zeszłego roku na ręce Aleksandry Banasiak trafiła statuetka robotniczego "okuloka" - nagrodę Stukot '56 przyznano jej w kategorii "za wolność".
AJ
