Pierwsza część tomu przybliża ogniowe dzieje Poznania, ale też m.in. prezentuje obraz św. Floriana czy rozwój oświetlenia ulicznego. Druga skupia się na strażakach i ich służbie, przypomina barwną postać trębacza bijącego na trwogę w dzwon ogniowy, małą strażnicę czynną w ratuszu do początków XX wieku, opisuje dwie funkcjonujące obecnie strażnice - przy ulicach Grunwaldzkiej i Masztalarskiej. Część trzecia metaforycznie dotyka ognia wyobrażonego i jego symboliki w obrzędach i sztuce, a publikowany w ostatnim dziale tekst, pisany w ogniu zarazy, jest subiektywną kroniką trzech pierwszych miesięcy pandemii COVID-19.