Pierwsze koncepcje zrównoważonego rozwoju zaczęły pojawiać się od konferencji ONZ w Sztokholmie w 1972r. Określono wówczas nadrzędność wymogów ekologicznych, które nie mogą być zakłócane przez wzrost cywilizacji oraz rozwój gospodarki. Zrównoważony rozwój powinien pomóc w utrzymaniu stanu równowagi i symbiozy z przyrodą. W 1992r. w Rio de Janeiro zidentyfikowano go jako: "nierozerwalne zachowanie zasobów przyrodniczych dla przyszłych pokoleń z koniecznością wzrostu jakości życia". Przyjęto również dokument "Agendę 21", będący planem działań mających na celu stymulowanie postępu w kierunku zrównoważonego rozwoju, w którym zarekomendowano rządom opracowanie narodowych strategii zrównoważonego rozwoju.
Do pojęcia trwałego i zrównoważonego rozwoju odwołują się dokumenty UE, a także art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący, że: "Rzeczypospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju". Konstytucja zobowiązuje władze publiczne do zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska oraz do zapewnienia ochrony środowiska. Polska realizuje politykę zrównoważonego rozwoju już od 1989r. kiedy to powstała pierwsza "Polityka Ekologiczna Państwa".