Komunikaty

pagina

Środowisko

Pominąłeś menu

menu

Przyroda miasta to przede wszystkim parki miejskie różniące się m.in. powierzchnią, sposobem zagospodarowania, stopniem przekształcenia, a także rangą społeczną. Parki i zieleńce to podstawowe kategorie zieleni urządzonej na terenach miast, decydujące w dużej mierze o jego estetyce.

Poznań od lat należy do najbardziej zielonych miast w Polsce. W różnych częściach miasta można znaleźć prawdziwe enklawy zieleni bogate we wspaniałe, nierzadko unikalne okazy drzew i krzewów. W Poznaniu znajdują się 43 parki. Załącznik zestawia rodzaje terenów zielonych stolicy Wielkopolski wraz z ich powierzchniami. Główną funkcją poznańskich parków i zieleńców jest funkcja ekologiczna, wypoczynkowo - rekreacyjna oraz estetyczna.

PK - grafika artykułu
Park Kurpińskiego

Najwięcej parków ogólnomiejskich znajduje się w dzielnicy Stare Miasto. Największym z nich jest park Cytadela, o powierzchni 100ha. Pozostałe parki w tej dzielnicy mieszczą się w przedziale od 1,72ha do 9,41ha. W dzielnicy Nowe Miasto znajduje się 8 parków, o łącznej powierzchni ponad 75ha, wśród których dwa największe to park Tysiąclecia (26ha) oraz park Maltański (22ha). Najmniej zasobne w parki są dzielnice Grunwald i Jeżyce, choć sytuację Jeżyc (131 ha ogólnej powierzchni parków), znacząco podnoszą walory parku Klin Zachodni o pow. 95ha, położonego nad jeziorem Rusałka. Wszystkie poznańskie parki, z wyjątkiem Parku Wilsona, będącego pod zarządem Palmiarni Poznańskiej, znajdują się pod opieką Zarządu Zieleni Miejskiej w Poznaniu.

Park stanowi część przestrzeni miasta i jest jego "wizytówką". W wyglądzie parku, jak w zwierciadle, dostrzec można wiedzę, wyobraźnię, kulturę i świadomość ekologiczną gospodarzy oraz - co najważniejsze - efekty zagospodarowania. To tu zobaczymy postawy mieszkańców miasta, również te dotyczące przyrody i własnej w niej roli. Przekonamy się, czy park jest reklamą miasta? Żaden park nigdy nie jest taki sam. Dobrze zaaranżowane parki dają nam dobre samopoczucie i korzystnie wpływają na naszą zdolność postrzegania otoczenia. Mieszkańcy miasta znajdują w nich wytchnienie i odpoczywają od wielkomiejskiego gwaru i szumu.
Nauczyciele przyrody, geografii, biologii od dawna doceniają parki miejskie jako miejsca szczególnej edukacji ekologicznej i regionalnej. Środkiem dydaktycznym jest wówczas przyroda, tak piękna - zwłaszcza w jesienne, słoneczne dni. Któryż podręcznik daje możliwości wąchania roślinności, usłyszenia śpiewu ptaków czy szumu wiatru w gałęziach drzew, obserwacji rozmaitych roślin, zwierząt, nakarmienia wiewiórki, czy choćby przytulenia się do... brzozy? Edukacja jest jak poezja - jest sposobem patrzenia na świat.

Park miejski powinien być miejscem edukacji nie tylko dla dzieci, ale także młodzieży i dorosłych ludzi, także przyjeżdżających tu z innych regionów. Podczas zajęć można m.in.określać na mapie lokalizację parku, odkrywać historię parku, opisać jego wygląd, stworzyć dokumentację zdjęciową, określać obecne funkcje parku, a także jego przyszłościowe perspektywy. W oparciu o zdobytą wiedzę i materiał doświadczalny powstają projekty ścieżek dydaktycznych.

Zieleń w mieście to nie tylko ozdoba i element jego wizerunku, ale przede wszystkim czynnik jakości życia mieszkańców. Spacer wzdłuż ścieżek parkowych odkrywa kolejne wnętrza ogrodowe parków, zapraszając do odkrywania nowych miejsc:

" Mostki, kładki, ławki i inne przystroienia ogrodowe, równie zręcznie trzeba rozrucać: nigdy bez celu, nigdy bez przyczyny. Wtedy całkowitość Ogrodu czyli krainy ma związek, harmonią, na którą patrząc, nie tylko oko mile spoczywa, ale nawet Dusza roskosz znayduie"

(Izabela Czartoryska-1746-1835).

Serdecznie zapraszamy na jesienne spacery do parków, w których znajdziesz chwile spokoju, refleksji i radości.

Załączniki

Do góry