Fakty i liczby

Michał Kobusiewicz urodził się w 1939 r. w Radomsku w rodzinie ziemiańskiej. Od 1950 r. mieszka w Poznaniu. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1968 roku na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza na podstawie pracy pt. "Paleolit schyłkowy i mezolit w środkowo-zachodniej części Niziny Wielkopolskiej", a habilitował się w 1975 r. w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk (obecny Instytut Archeologii i Etnologii) na podstawie rozprawy "Pradzieje północno-wschodniej Afryki między 16. a 5. tysiącleciem p.n.e." W 1992 r. uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych. Karierę zawodową rozpoczął w Muzeum Archeologicznym w Poznaniu, od 1965 r. pracuje w PAN. Od 1967 r. brał udział w pracach wykopaliskowych w Afryce prowadzonych przez międzynarodowy zespół Combined Prehistoric Expedition (Wspólna Ekspedycja Prahistoryczna). Podczas ostatnich dwóch dekad prowadził i brał udział w badaniach wykopaliskowych w Wielkopolsce, północno-wschodniej Afryce (Kom Hisn, Minshat Abu Omar) i USA, a także w polskich badaniach wykopaliskowych na stanowisku neolitycznym w Kadero koło Chartumu oraz wykonał rekonesans archeologiczny w Botswanie. Od kilku lat kierował także projektem badań sztuki naskalnej w egipskiej oazie Dachla, zapoczątkowanym przez prof. Lecha Krzyżaniaka. Prowadzi także wykłady na temat archeologii epoki kamienia środkowej Europy oraz północno-wschodniej Afryki i strefy śródziemnomorskiej w Instytucie Prahistorii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jest członkiem wielu znanych naukowych organizacji międzynarodowych i krajowych oraz współautorem sukcesu sześciu kolejnych sympozjów międzynarodowych na temat schyłku pradziejów północno-wschodniej Afryki, które odbywają się cyklicznie w Poznaniu od 1980 r. Od wielu lat przewodniczy Radzie Muzeum Archeologicznego w Poznaniu.
Combined Prehistoric Expedition jest największą i najdłużej bez przerwy działającą na świecie ekspedycją prahistoryczną o charakterze międzynarodowym. Powstała na początku lat 60. XX wieku celem ratowania zabytków nubijskich zagrożonych budową Tamy Asuańskiej. Od początku jedną z najważniejszych ról odgrywają w niej Polacy. W ciągu 45 lat ekspedycja objęła różne regiony Afryki - Egiptu, Sudanu i Etiopii. Od początku Combined Prehistoric Expedition jest ściśle związana z Instytutem Archeologii i Etnologii PAN, w strukturze którego figuruje jako Misja w Egipcie.
Oddział Poznański Instytutu Archeologii i Etnologii PAN działa już od ponad 50 lat temu. Już w 1954 r. w Poznaniu powstał Zakład Archeologii Wielkopolski i Pomorza, przemianowany później na Zakład Archeologii Wielkopolski, a na początku lat 90. podniesiony do rangi Oddziału już w Instytucie Archeologii i Etnologii (IAE PAN). Odział Poznański prowadzi rozległą działalność naukową, obejmującą okres wczesnego średniowiecza Polski, w tym początków państwa piastowskiego, epoki kamienia, kultury łużyckiej oraz okresu wpływów rzymskich. Od 1968 roku podjęto badania prahistorii Afryki, głównie Egipty i Sudanu, ostatnio także Tanzanii oraz Ameryki Północnej na Środkowym Zachodzie USA. W Oddziale Poznańskim działają trzy pracownie: Pracownia Wczesnego Średniowiecza, Pracownia Archeologii Afryki i Pracownia Archeobiologiczna oraz  wydzielony Zespół Ratownictwa Archeologicznego, który zajmuje się prowadzeniem prac ratowniczych na wielkich inwestycjach, jak rurociągi czy trasy budowy autostrad. Poznański Instytut może się poszczycić najlepiej w kraju rozwiniętą pracownią archeozoologiczną oraz najsilniejszą grupą badaczy prahistorii Afryki. Wiele krajowych i zagranicznych projektów badawczych prowadzonych jest we współpracy z uczonymi różnych specjalności z różnych krajów Europy, Afryki, i Ameryki Północnej.