W 2015 r. Poznań zajął pierwsze miejsce w Polsce w grupie miast pod względem wartości wskaźnika jakości życia (ocena syntetyczna 0,52). Kolejne miejsca zajęły: Zielona Góra i Kraków. Szczególnie wysoko oceniono wskaźnik kapitału społecznego (1. pozycja), poziomu cywilizacyjnego (3. pozycja po Warszawie i Rzeszowie), dobrostanu społecznego (4. pozycja po Olsztynie, Bytomiu i Bydgoszczy), dobrobytu materialnego (5. pozycja po Warszawie, Gdyni, Toruniu i Gdańsku) oraz dobrostanu fizycznego (5. pozycja po Jaworznie, Olsztynie, Rzeszowie i Bielsku-Białej). Wskaźnik oceny syntetycznej jakości życia w Poznaniu wzrósł od 2005 r. ponad trzykrotnie. W badaniu przeprowadzonym w 2013 r. Poznań zajął 4. pozycję. W raporcie z badania podkreślono, że Poznań jest najzamożniejszym regionalnym miastem w Polsce, o najwyższym, po Warszawie, PKB na mieszkańca, co odzwierciedla najwyższy w kraju wskaźnik kapitału społecznego. Wysoko została także oceniona jakość życia w Wielkopolsce, która znalazła się na 3. pozycji w grupie województw. Wyniki badania w skali kraju pokazują, że w Polsce najlepiej żyje się mieszkańcom największych miast, osobom z wyższym wykształceniem, wykonującym zawód prawnika, lekarza, nauczyciela akademickiego, przedstawicielom władz i dyrektorom, artystom. Najniższą jakość życia zdiagnozowano wśród rencistów, osób z wykształceniem podstawowym, osób owdowiałych, w podeszłym wieku (65+ lat), mieszkających samotnie, rozwiedzionych i bezrobotnych, robotników niewykwalifikowanych.
"Diagnoza Społeczna. Warunki i jakość życia Polaków" to kompleksowe badanie ankietowe prowadzone od 2000 r. przez zespół pod kierunkiem prof. Janusza Czapińskiego. Badane są wszystkie ważne aspekty życia gospodarstw domowych i ich członków: ekonomiczne (np. dochody, zasobność materialna, poziom oszczędności i kredytów) i pozaekonomiczne (np. edukacja, leczenie, sposoby radzenia sobie z kłopotami, stres, dobrostan psychiczny, styl życia, zachowania patologiczne, uczestnictwo w kulturze, korzystanie z nowoczesnych technologii komunikacyjnych). Jakość życia jest mierzona syntetycznym wskaźnikiem powstającym na podstawie 8 wskaźników cząstkowych: kapitału społecznego (np. udział w wyborach, udział w nieobowiązkowych zebraniach, pozytywny stosunek do demokracji, oraz m.in. przekonanie, że większości ludzi można ufać); dobrostanu psychicznego (np. poczucie szczęścia); dobrostanu fizycznego (np. poważna choroba w minionym roku); dobrostanu społecznego (np. poczucie, że jest się kochanym i szanowanym); poziomu cywilizacyjnego (np. poziom wykształcenia i znajomość języków obcych); dobrobytu materialnego (np. liczba posiadanych przez gospodarstwo dóbr i urządzeń od pralki automatycznej po łódź motorową i dom letniskowy); stresu życiowego (stres związany z np. finansami, pracą, wychowaniem dzieci i relacjami w małżeństwie); patologii (np. nadużywanie alkoholu i używanie narkotyków, bycie sprawcą lub ofiarą łamania prawa). W 2015 r. badania przeprowadzono w skali kraju na próbie 11,7 tys. gospodarstw domowych.
