Wanda Maria Błeńska urodziła się 30 października 1911 r. w Poznaniu. Osierocona przez matkę, w 1920 r. wraz z ojcem zamieszkała w Toruniu. Po zdaniu matury w 1928 r. rozpoczęła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Dyplom lekarza uzyskała 20 czerwca 1934 r. Po ukończeniu studiów wróciła do Torunia. Początkowo podjęła pracę w szpitalu miejskim, a następnie w Państwowym Zakładzie Higieny. Po ogłoszeniu mobilizacji w 1939 r. została skierowana do Gdyni, gdzie pracowała w szpitalu do czasu poddania Helu. Wróciwszy do Torunia, zgłosiła się do poprzedniego miejsca pracy. Jako pracownik zakładu prowadzącego badania bakteriologiczne i serologiczne miała kontakt z jeńcami wojennymi uwięzionymi na toruńskim Podgórzu. Wizyty w obozie były doskonałą okazją do udzielania pomocy jeńcom. Potajemnie pomagała także rannym partyzantom i chorym ukrywającym się przed Gestapo. W 1942 r. została zaprzysiężona do tajnej organizacji wojskowej "Gryf Pomorski", gdzie powierzono jej funkcję komendantki sekcji żeńskiej na obwód i powiat Toruń. W 1944 r. została aresztowana przez Gestapo. Groziła jej kara śmierci. Dzięki staraniom członków organizacji udało się ją wykupić za żywność. W 1945 r. przeniosła się do Gdańska, gdzie podjęła pracę w PZH. Prowadziła także wykłady z bakteriologii w szkole pielęgniarskiej przy Akademii Lekarskiej w Gdańsku oraz współorganizowała Instytut Medycyny Tropikalnej w Gdyni. Dowiedziawszy się o chorobie przebywającego w Niemczech brata, postanowiła do niego wyjechać. Zweryfikowana jako uczestniczka ruchu oporu otrzymała przydział do Batalionu Pomocniczej Wojskowej Służby Kobiet. Na terenie Niemiec opiekowała się chorymi w polskich szpitalach wojskowych. Następnie została przeniesiona do służby w Wielkiej Brytanii, gdzie pracowała w miejscowych szpitalach. Podjęła również studia na Uniwersytecie w Liverpoolu w zakresie medycyny tropikalnej i higieny. Tam poznała ojca Robinsona ze Zgromadzenia Białych Ojców, który wskazał jej misję w Fort Portal (Uganda). W 1949 r. wyjechała do Afryki, a dwa lata później oficjalnie została lekarzem w leprozorium sióstr franciszkanek w Bulubie. Od chorych otrzymała nowe imię - Dokta. W 1992 r. wróciła do Polski. Ugandę odwiedziła jeszcze w 1993 r. podczas pielgrzymki Jana Pawła II do Afryki oraz rok później z okazji 60-lecia leprozorium, które dzięki niej stało się znanym na świecie Centrum Leczenia Trądu. Przekazanemu miejscowym lekarzom ośrodkowi nadano jej imię.
Za swoją działalność dr Błeńska otrzymała wiele odznaczeń, m.in. Order Orła Białego, Order Uśmiechu, Order św. Sylwestra oraz tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. Dr Wanda Błeńska jest jednym z inicjatorów powstania Fundacji Pomocy Humanitarnej "Redemptoris Missio" oraz członkiem honorowym Rady Fundacji, a także patronką Piątkowskiej Szkoły Uspołecznionej i Społecznej w Poznaniu i Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Niepruszewie.
